<title_newspaper="Gazeta Robotnicza">
<title_article="Pięćdziesięciolecie II Zjazdu SDPRR">
<author_1="Stanisław Wroński">
<language="pl">
<style="press">
<year="1953">
<month="7">
<date="1953-07-31">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Program przyjęty na II Zjeździe był pierwszym od czasu „Manifestu Komunistycznego" programem w międzynarodowym
ruchu robotniczym opartym na twórczym rozwinięciu naukowych podstaw marksizmu, programem odpowiadającym w pełni interesom mas pracujących, zdolnym zjednoczyć proletariat i skupić wokół niego wszystkie siły rewolucyjne do walki z kapitalizmem o socjalizm. Partii nowego typu potrzebny był jednak nie tylko słuszny program. Zjednoczenie ideologiczne partii wymaga materialnego zjednoczenia, jedności organizacyjnej wyrażonej w statucie. Najlepszy program może pozostać na papierze, jeśli nie zostanie uzupełniony siłą organizacyjną, zdolną do jego zrealizowania. Na II Zjeździe rozgorzała walka wokół projektu statutu opracowanego przez „Iskrę" pod kierownictwem Lenina. Projekt ten proklamował zasady centralizacji partii i świadomej dyscypliny, obowiązującej jednakowo wszystkich członków partii bez
względu na zajmowane stanowisko. Oportunizm, rozgromiony w zagadnieniach ideologiczno-programowych, okopał się w zagadnieniach organizacyjnych i z tych pozycji przypuścił atak na partię. Oportuniści zmobilizowali wszystkie siły dla podważenia tej podstawowej zasady organizacyjnej i wysunęli odrębną koncepcję § 1 statutu; w myśl tej oportunistycznej
koncepcji, członek partii, nie wchodząc w skład organizacji partyjnej, mógł zaliczać się do szeregów partyjnych przez deklaratywne uznanie programu partii, bez obowiązku podlegania partyjnej dyscyplinie. Praktycznie oznaczało to otwarcie
wolnego dostępu do partii dla elementów obcych klasie robotniczej. Lenin od pierwszej chwili stał na stanowisku, że partia będąca czołowym, zorganizowanym, bojowym i zwartym jak monolit oddziałem klasy robotniczej, powinna być zbudowana na zasadach centralizmu demokratycznego, z dyscypliną jednakowo obowiązującą zarówno szeregowych członków, jak i przywódców partii, że powinna ona nieustannie rozwijać aktywność wszystkich członków partii,  kolektywnie omawiać najważniejsze sprawy życia partyjnego. 50-letnie doświadczenia międzynarodowego ruchu robotniczego wykazały, że tylko leninowskie podstawy organizacyjne chronią partię przed zanieczyszczaniem jej szeregów przez obce elementy, zapewniają jedność i zwartość jej szeregów.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
